Geplaatst op

Het Britse volkslied: God save the Queen

Engels leren op een leuke en leerzame manier tijdens een zomerkamp in Nederland. Engels leren was nog nooit zo leuk!

Het Britse volkslied wordt gehoord voordat de Britten gaan voetballen. Flarden ervan zijn terug te horen in verschillende films en series. Iedereen heeft weleens een deel van het Britse volkslied – God save the Queen – gehoord. Interessant is echter dat de oorsprong van dit lied erg onduidelijk is. Het is zelfs goed mogelijk dat het lied niet uit Groot-Brittannië afkomstig is, maar uit Frankrijk komt!

De oorsprong van het Britse volkslied

Ondanks dat er veel onduidelijkheden zijn over het volkslied, zijn een aantal dingen zeker. Wat duidelijk is, is dat het Britse volkslied uit de achttiende eeuw dateert. Het is echter goed mogelijk dat delen van andere liederen zijn gebruikt om het volkslied tot stand te brengen, liederen die veel ouder zijn. De muziek van het volkslied kwam tot stand voor de tekst. Wie de muziek gecomponeerd heeft, is ook niet helemaal duidelijk. Meestal wordt het echter toegeschreven aan een van deze heren: John Bull, Thomas Ravenscroft, Henry Purcell en Henry Carey. Henry Carey is hiervan de bekendste en krijgt meestal de eer voor het creëren van de muziek. Toch is het ook heel waarschijnlijk dat de melodie een combinatie is van verschillende melodieën die samen door deze heren gecomponeerd zijn.

 

Het lied is gebaseerd op een Frans lied dat uit 1686 stamt: ‘Grand Dieu Sauve Le Roi’. Dit betekent vrij vertaald ‘God, red de koning’. De titel van het Britse volkslied heeft dan ook min of meer dezelfde betekenis: ‘God, save the Queen’.

 

Het is goed mogelijk dat er een eerdere versie was van het nummer dat al in de 17e eeuw geschreven was voor Koning Jacobus II: ‘God Save Great James Our King’. Een latere versie werd geschreven voor Koning George. Aangezien er een koning op de troon zat in de tijd dat het Britse lied werd geschreven, was de oorspronkelijke titel niet ‘God, save the Queen’, maar ‘God, save the King’. De tekst werd voor het eerst in het tijdschrift Thesaurus Musicus gepubliceerd in 1744. In 1745 werd het in The Gentleman’s Magazine gepubliceerd. De tekst was toen al iets aangepast. In 1745 werd het lied ook voor het eerst opgevoerd in London.

Officieel geen volkslied

Hoewel het lied wereldwijd bekend is als het Britse volkslied, is het dat officieel niet. Het is namelijk nooit zo aangemerkt als zodanig door het Britse parlement. Ook is er geen versie van het lied die algemeen goedgekeurd is. Hoewel het officieel geen volkslied is, is dit toch het lied dat je hoort wanneer de Britten bijvoorbeeld gaan voetballen.

 

Het is een traditie die niet aan regels is gebonden, en als er iets is dat Britten in de regel waarderen, dan is het wel tradities. Denk bijvoorbeeld aan het naar de pub gaan in het weekend en het geduldig in de rij staan voor alles en nog wat. Het volkslied wordt overigens alleen gebruikt door Engeland zelf. Schotland en Wales hebben hun eigen volkslied.

Andere, vergelijkbare melodieën

‘God save the Queen’ heeft een melodie die je bekend voor kan. Delen van de melodie zijn namelijk verwerkt in andere melodieën. Zo heeft Beethoven het deuntje in maar liefst zeven variaties verwerkt in zijn muziek. Ook Haydn en Brahms gebruikten het deuntje ter inspiratie. Bovendien is de muziek van het Britse onofficiële volkslied ook door andere landen gebruikt als basis voor hun volkslied. ‘Oben am jungen Rhein’, het volkslied van Liechtenstein, gebruikt dezelfde melodie. Ook het Amerikaanse ‘My country ‘Tis of Thee’ heeft dezelfde wijs.

De Britse geschiedenis

Hoewel Het Britse volkslied officieel geen volkslied is, heeft het een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van andere volksliederen en melodieën, gecomponeerd door beroemde componisten. Het is dan ook onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van Groot-Brittannië.

 

Geplaatst op

Engels over de hele wereld

Engels leren op een leuke en leerzame manier tijdens een zomerkamp in Nederland. Engels leren was nog nooit zo leuk!

Vloeiend Engels spreken, welke ouder wil dit niet voor zijn of haar kind? Engels is dé onbetwiste wereldtaal: op internationale scholen voor expat-gezinnen, binnen de wetenschap en het hoger onderwijs, bij consulaten, om internationaal te kunnen netwerken. Met Engels kun je over de hele wereld terecht.

Niet alleen in Engeland

Op veel plekken wordt Engels gesproken, in vele schakeringen. Mensen kennen vaak het verschil tussen ‘American English’ en “British English’ -, ook wel aangeduid als de Cambridge variant. Maar er zijn nog meer grote stromingen binnen de Engelstalige wereldbevolking. Denk eens aan de inwoners van Australië of Canada – zij spreken Engels met een eigen tongval en eigen specifieke uitdrukkingen. Daarnaast zijn er kleinere naties waar Engels wordt gesproken als ‘eerste taal”: bekende voorbeelden zijn Ierland, Malta en Jamaica.

Engels als tweede taal

Er zijn ook veel gebieden waar het Engels een officiële status heeft, al is het niet de moedertaal van de meeste inwoners. Dit is onder andere het geval in Zuid-Afrika, de Filipijnen en in Rwanda. Vaak hangt dit samen met de voormalige koloniale status van het land in kwestie. Ook in India is het Engels, na Hindi, de tweede meest gesproken taal – vooral onder de elite. Indiase studenten waaieren vaak uit over de wereld met een zeer goede beheersing van het Engels.

In het oog springende verschillen

Wie kijkt naar het gebruik van Engels over de hele wereld, kan niet om de verschillen heen. Specifieke woorden, spelling en uitspraak verraden vaak feilloos of iemand uit Amerika of uit Engeland komt. Opvallend genoeg kennen Nederlandse kinderen vaak vooral de Amerikaanse zegswijze, omdat ze deze ook het meest horen op televisie en social media.

Een eigen idioom

Een belangrijk verschil in Engels taalgebruik blijkt uit woorden die in het Verenigd Koninkrijk worden gebruikt, maar in de Verenigde Staten vreemd klinken, omdat de Amerikanen een synoniem gebruiken. Een bekend voorbeeld is ‘lift’ versus ‘elevator’ of ‘chips’ versus ‘(French) fries’. Het Australisch voegt niet echt eigen woorden toe aan de taal, maar wel afkortingen: ‘arvo’ voor ‘afternoon’ en ‘bikie’ voor een motorrijder bijvoorbeeld.

Overige verschillen

Ook wanneer hetzelfde woord wordt gebruikt zijn er opvallende verschillen: namelijk in uitspraak en in spelling. Een ‘native speaker’ hoort feilloos of iemand uit Amerika komt en we kennen allemaal het knauwerige toontje waarop Australiërs Engels spreken. Voor de spelling zijn er een aantal ezelsbruggetjes en regels. Je favoriete kleur is in het VK je ‘favourite colour’ en in de VS wordt dat plotseling ‘favorite color’. Het belangrijkste voor iemand die de taal leert is het weten dat deze verschillen er zijn, zo kun je er bewust mee omgaan.

Vroeg beginnen

De beste fase om een taal te leren is in de jeugd. Het is zonde als kinderen op het gebied van Engels alleen hun eigen conclusies trekken op basis van het mainstream aanbod in de media, gecombineerd met een vleugje schoolengels. Op school wordt overigens aan deze verschillen binnen de taal weinig aandacht besteed. Daarom kan het belangrijk zijn op zoek te gaan naar andere plaatsen waar een kind Engels kan leren. Tijdens een zomerkamp bijvoorbeeld, komen jongeren actief in aanraking met de taal en leren ze spelenderwijs hóe belangrijk en veelzijdig de Engelse taal is in de wereld.

Houd het vloeiend

Als het taalniveau van de kinderen een boost heeft gekregen is er eigenlijk niets leukers dan ze dit in de praktijk te laten brengen. Dit kan natuurlijk tijdens een reis naar een land waar Engels de voertaal is. Laat je kind bijvoorbeeld het woord voeren in een winkel of een restaurant. Maar daarnaast zijn er andere manieren om actief bezig te blijven met de taal. Het kan enorm stimulerend werken om af te spreken met de andere deelnemers van de kampweek of met klasgenootjes en elkaar in het Engels helemaal bij te praten over alle belevenissen.